De Reizende Ster: Champagne Ideas, Lemonade Money

Laat u niet misleiden beste lezer. De titel van deze blog heeft bitterweinig met de inhoud te maken. Ik had ook de poeet in mij kunnen aanspreken om meer gepaste titels uit mijn mouw te schudden. Been there, Don Det bijvoorbeeld. To beard or not to beard ~~had ook gekunnen (... gekunt?)~~ was ook mogelijk. Zeer toepasselijk zou ook zijn: Hoe fokking werm is het hier wel nie jonge!? (Het is hier namelijk heel erg fokking werm!) Maar neen, het is geworden: champagne ideas, lemonade money. De spreuk was op iemands lijf geinkt. Ik heb het niet eens zelf gezien, maar heb het van horen zeggen. Eric vertelde het me. Hij vond het wel grappig. Ik vond het ook wel grappig. Hij heeft zelf ook een paar tattoo's, waaronder de healing Buddha. Had ie laten zetten tijdens de chemotherapie van zijn vriendin en soon to be wife, Eve, zo'n 2,5 jaar geleden. Deze Eric is niet de Amerikaan uit mijn vorige blogpost. Deze Eric is namelijk geen Amerikaan. Hij was wel, net zoals zijn Eve en ikzelf, een deel van de groep tijdens de 'Three Top Experience'. Dat was een 3daagse in de jungle. Stevige trektochten naar omhoog en dan het dal terug naar beneden al kabelbanend. Soms kort, soms lang, soms snel, soms traag, maar altijd in een prachtige omgeving. En als we niet door het bladerdak zoefden dan waren we wel aan het struikelen of uitglijden op de stEIle paden. Nu ja, paden ... eerder het traject dat de gids voor ons uitstippelde. Een pad viel niet altijd te bespeuren. Afzien. Om van de tropische regenbuien nog maar te zwijgen. Wie geen verkrampte kuiten, omgezwikte enkels of geschaafde ledematen had, zat wellicht volledig onder de muggen/insectenbeten. Maar niemand die klaagt. Hoe harder de weg, hoe groter de belonging. Een duik in een natuurlijk zwembadje aan de voet van een waterval in het midden van de jungle was nog nooit zo verfrissend. En zoveel vlinders! Paradijselijk. Zoiets maakt een mens gelukkig. Op zo'n momenten voel ik me dan ook een gelukzak. Het was tijdens zo'n rustpauze aan een waterval dat ik Eric aansprak over zijn beinkte armen en dat hij vertelde over de champagne tatoeage en die van de helende Buddha. Hij had er ook een op zijn arm ter ere van zijn aan kanker overleden vader. Hij dacht eraan om nog meer te laten zetten, maar was voorlopig nog aan het sparen voor andere zaken. Het huwelijk met Eve kwam er binnenkort aan en ze waren bezig aan hun pre-honeymoon. De dokter had hen aangeraden om die huwelijksreis toch maar wat naar voor te schuiven. Nochthans was Eve een jaar geleden weer gezond verklaard. De tests in december daarentegen waren onverbiddelijk. Er waren weer uitzaaiingen gevonden. Nog een jaartje had ze, naar alle waarschijnlijkheid. Therapie was niet meer mogelijk. Eve had het ook echt lastig. Fysiek was het pijnlijk. Haar spieren waren minder sterk en ze was enorm gevoelig voor blauwe plekken. Haar benen stonden vol. Toch, klagen daar deed ze niet aan mee. Prachtig om te zien hoe ze zichzelf voor elke stap oppepte. Ook heel mooi om te zien hoe Eric er mee omging. Hij bleef altijd heel rustig, kon zijn cool goed bewaren en uitte op de gepaste momenten als een volleerde coach een jolijke: "Hup met de geit!". Lieve mensen. Mooi en jong koppel. Ze waren ook heel open over de hele situatie. Ook naar de groep toe. Ondanks de moeilijke momenten waren ze volop aan het genieten van de omgeving, van het avontuur en van elkaar. Met een lach en traan.

En ik deed lustig mee.

Een groep avonturiers

Kaarten en gezellig tafelen in het three top hoofdkwartier

Stevig hangen aan de kabelbaan

Shithead spelen in de boomhut tot in de late uurtjes

Het werd een persoonlijke vete tussen Tarzan en Jane (zo heet ze echt)

Sticky rice lunch in de Jungle

Een onduidelijke foto van de grootste wandelende tak ooit

Stevig kabelbanen (volg de kabel)

Landscape photobombing!

De kabelbaantocht door de jungle was met andere woorden een aangename ervaring. Zo ook mijn 3daagse solo op de motorbike (lees: scootertje). Het blijft elke keer geniaal. Voltanken, helmpje op, gas open en gaan. Vrijheid. Af en toe een stop om een verse mango te bikken of een tros bananen in te slaan. Ik ben zelfs twee keer gestopt om een verser dan verse Laotiaanse koffie te drinken. Het pure spul, dus zonder de suiker (en ik begin het zowaar te appreciëren). Onderweg terugzwaaien naar de kinderen in de dorpen of gewoon trachten de loslopende kippen, koeien en varkens te ontwijken. En iedere avond het gevecht met de ondergaande zon om toch maar tijdig in een dorpje aan te komen om een slaapplaats te zoeken en niet te moeten rondrijden in het pikkedonker. (Zon versus Ward: 3 - 0). Op de route - een tour van 350 kilometer over het Bolaven plateau in het zuiden van Laos - lagen ook verschillende watervallen. Ik heb veel watervallen gezien. Ik kan het op mijn handen en voeten niet meer tellen. Of het elke keer de moeite was? Zoals ik al zei: hoe harder de weg, hoe groter de beloning. De beste plekken moeten verdiend worden. Na een paar uur onder de brandende zon op de motor via een afgelegen zandweg of na een tochtje door de jungle waar bij elke stap reuzesprinkhanen in het rond springen en (kleine, maar toch) reptielen wegritselen is het altijd net een beetje beter. De kans dat er niet te veel andere mensen op die plek rondhangen is dan bovendien aangenaam hoog. Een fijne belevenis was het. Ik had daarenboven het geluk de sympathieke Duitser, Lasse, tegen het lijf te lopen op dag 1. Hij was de enige (niet enigste want je bent al alleen dus kan er geen sprake zijn van een overtreffende trap) andere verdwaalde ziel die ook rondliep boven op een uitgedroogde en desolate waterval. We geraakten aan de praat, het klikte en we hebben de rest van de route samen afgewerkt. Hoogtepunt was de waterval Tad Alang. Kilometers op hobbelige en stoffige zandwegen om dan in het donker in een afgelegen dorpje aan te komen zonder electriciteit of stromend water. Ze hadden gelukkig wel bier Lao, whiskey lao, een mosquito net en een houten vloer. Meer heeft een mens niet nodig om de nacht door te brengen.

Saltos maken met de local kids

Opgedroogde waterval met een sjoon uitzicht

Mango boefen aan de kant van de weg met Lasse

Koeien zijn er om ontweken te worden

Zon gaat onder. It will be dark soon.

Stevig poseren voor de foto bovenaan de waterval

Stevig zwemmen beneden aan de waterval

Regenboog, bloemetjes en waterval. A little piece of heaven.

Koffieke drinken en de route bestuderen

Na al die actieve actievigheid werd het wel tijd om het even rustig aan te doen. Dat heb ik dan gedaan in het zuiden van Laos op de 4000 islands. Of toch op 1 van die 4000: Don Det (de aandachtige lezer begrijpt bij deze de referentie naar potentiële titel nummer 1 aan het begin van deze blogpost!). Don Det staat ook wel bekend als hangmatland. Je kan er enkel geraken met een bootje. "En wa doet ne mens zoal op Don Det?', zo vroeg mijn broer me tijdens een geanimeerde skypesessie met het thuisfront. Niet heel veel in feite. Ik heb wat gelezen in de hangmat, veel banana pancake met chocolat gegeten, wat rondgefietst en wat in de Mekong geploeterd. Meestal samen met Samira, Hannah, Xavier en/of Omer. Vrienden die ik onderweg in Laos had ontmoet en terugvond, per toeval, op het eiland.

Don Det was trouwens een strategisch belangrijk eiland een poos geleden, samen met het nabij gelegen eilandje Don Kone. Franse ontdekkingsreizigers wilden stroomopwaarts de Mekong, die in Tibet ontspringt, bevaren. Dat zou namelijk ideaal zijn om vanuit hun Cambodiaanse en Vietnamese kolonies een handelsroute op te zetten richting China. Rond de eilandjes zijn er echter overal stroomversnellingen. Geen stroomversnellingkje à la Ourthe ofzo. Eerder in de zin van Niagara Waterfalls met massief veel, kolkend water. Geen sinecure om een stoomboot over te laten varen en dus werd dit deel, over Don Det en Don Kone, via een spoorweggetje overbrugd. Aan de andere kant van de eilanden wachtte dan een andere boot voor de goederen en passagiers. Slim toch?

Van dit historische feit blijft niet veel meer over aangezien er zich nu vooral luie backpackers verzamelen. De originele landbouwers hebben het boeren dan ook zo goed als achter zich gelaten en zijn zowat allemaal met een guesthouse of restaurantje begonnen. Weinig authentiek dus, maar wel relaxed.

Welcome to my office

Scheve bomen in de Mekong in het droogseizoen

Na een dag of 4 ben ik er weggevlucht en heb ik de bus naar Bangkok genomen. Eens de grens over was het wel een kleine cultuurshock. In tegenstelling tot in Laos moet er niet constant geremd worden voor spelende kinderen op straat of zijn er geen uitwijkmanoeuvres voor koeien meer nodig. In Thailand zijn er zelfs kruispunten met lichten, meerdere rijvakken en het asfalt ligt er vrijwel bultloos bij. Ik moet wel toegeven dat ik voor de eerste keer in 3 maanden echt het gevoel heb gehad dat ik me stevig in het zak heb laten zetten. Afgeript door een taxi. Mannekes, mannekes, ... die hebben mij goed liggen gehad. Ik heb wellicht 4 a 5 keer het gangbare tarief neergeteld (25 euro voor een rit van een dikke 5 euro). Ik steek het op het feit dat ik nog half aan het slapen was aangezien de bus om 4u30 aangekomen was in BKK.

Daar zit ik op dit moment nog. Ik heb enkele dagen moeten wachten op een visum voor Myanmar, want dat zal mijn volgende bestemming worden. Het wachten was niet zo erg aangezien de hostel enorm netjes en zelfs een beetje luxueus is. Er is een heuse chillroom met films, goed ontbijt is inclusief, grote bedden, gratis koekjes en snoepjes, werkende airco. De hostelsfeer is helaas niet supersociaal. Dat is soms wel eenzaam zijn als je alleen reist, maar doorgaans weet ik wel wat te doen. Ik spendeer mijn dagen hier met het voorbereiden van mijn reis naar Myanmar, wegvluchten van de warmte in de malls (het doet me hier trouwens behoorlijk denken aan Kuala Lumpur en dat doet deugd), en een beetje rondtafelen op en door de marktjes en de straatjes in de stad. Ik ben zelfs al naar de gym geweest. De enige plaats waar je langer dan 5 minuten kan sporten zonder gedehydrateerd dood te vallen in deze warmte. I'm going places.

Ik wil ook nog melden dat het bijzonder jammer is dat ik zondag niet naar Vlaanderens mooiste zal kunnen kijken. Via deze weg wens ik Tom Boonen veel succes! Ik mis de Vlaamse koers wel een beetje, net zoals de Vlaamse meisjes en mijn gitaar.

U weze bij deze upgedate!

Bye