Me And Mary

Ik zit aan een tafeltje in de luchthaven van Yangon en spendeerde zojuist mijn laatste Kyats aan een tea leaf salad. Mijn laatste maaltijd in Myanmar bestaat dus uit een lokale specialiteit. Lekker. Ik zal het missen, want ik heb echt kunnen genieten van het eten. Meestal ook een tweede maal. (Heeft u em?) Het was een uitdaging voor mijn spijsvertering en ook de warmte woog op sommige momenten zwaar, maar het was het meer dan waard. Myanmar was een fijn land om door te reizen en ik ben enorm content dat ik de keuze gemaakt heb om naar hier te komen. De 18 dagen in het land zijn vliegensvlug voorbij gevlogen en elk zintuig werd dagelijks meermaals geprikkeld. Voor mijn smaakpapillen geldt dat ze naast de lekkere salades ook hebben mogen proeven van de Beetlenut. Een soort van vrucht in tabaksbladeren waar men op kauwt waardoor een lichte 'high' veroorzaakt wordt. Vrij prettig gevoel, maar potverdikke een vorte smaak. Bovendien is het enorm verslavend, zorgt het voor een vieze roodbruine kleur op de tanden en voor hopen rode spuugvlekken overal op de grond. Enkel voor echte mannen. Mijn ogen hebben ook genoten. Zonsondergang over de Aweryadyarivier, zonsopgang over de tempels van Bagan, de slangen langs de weg, de van kleur veranderende kameleon op de gouden rots of de met tanakna beschilderde mensen. B-eautiful! Mijn neus daarentegen heeft niet elke moment kunnen genieten in Myanmar. Aan afvalverwerking wordt namelijk niet meegedaan. Het raam is de vuilbak, de voortuin is het stort. Maakt niet uit wat je kwijt wil, zelfs niet als je door een mooi natuurgebied treint. Mijn oren hebben ook afgezien bij momenten. Deze keer niet door het getoeter in het verkeer, zoals in Vietnam. Wel dankzij de televisie op de nachtbus. Er is amper beenruimte of werkende airco, maar voor een stel gigantische speakers en een flatscreen tv is er altijd plaats. Dvd's met nieuwjaarhits werden stevast op volume gehoorschade afgespeeld. Altijd en overal, dus ook 's nachts. Probeer dan maar eens te slapen. De muziek in Myanmar is ook echt niet je dat, helaas. Over het 5de zintuig wil ik niet te ver uitwijden. Ik kan enkel zeggen dat de mannen onder elkaar vrij lichamelijk zijn in Myanmar en niet terugdeinzen voor een pits in de poep tijdens een goed gesprek. Was me dat verschieten af en toe!

Hoewel er veel te wijten is aan de intrinsieke pracht van het gouden land moet ik ook toegeven dat ik veel geluk heb gehad met de reisgezellen. Voor het overgrote deel heb ik gereisd met Terri en Christine. Topwijven! Hun sociale skills zorgden ervoor dat we enorm veel mensen hebben leren kennen doorheen het land. Ook hun onderhandelingscapaciteiten waren fantastisch. Doorgaans bestond de tactiek uit een lieve glimlach op hen gezicht toveren en eindeloos blijven smeken tot de persoon achter de receptie niet anders kon dan toegeven. Het heeft ons een heel aantal dollars bespaard in een land waar prijzen vrij hoog zijn voor buitenlanders. Last but not least nog een hele dikke pluim voor hun goed hart. Twee schatten van mensen die me simpelweg in de watten gelegd hebben. Wanneer ze naar de winkel gingen kwamen ze zonder uitzondering terug met een fles water opdat ik toch maar niet zou uitdrogen. Ze zorgden ervoor dat we elke busrit, treinreis of wandeling voorzien waren van een snackbag met koekjes of snoepjes opdat ik toch maar niet te mager zou worden. Ze kwamen telkens aanzetten met een plan voor de volgende dagen opdat mijn schaarse dagen in het land toch maar niet verloren zouden gaan. Ze slaagden er zelfs meermaals in om in deze drukke reistijden rond het waterfestival - tijdens dewelke alle schaarse bussen telkens volledig volgeboekt zijn omdat heel het land vakantie heeft - toch nog bustickets te bemachtigen voor 3 personen. Kortom, ik was met mijn gat in de boter gevallen. Een van mijn persoonlijke hoogtepunten was het berichtje van Terri dat ik las toen ik na een 3daagse trektocht, waarop deftige bedden schaars waren en douches onbestaande. "Hey Trekking Man!! We booked a room and it has a bed with your name on it." En dat nadat ik op het laatste nippertje en zonder overleg had besloten om in Kalaw van de trein te springen, de trektocht te maken en 4 dagen niets van me had laten horen. Dat heet vriendschap.  Thanks a hella lot, beazies!

In de tussentijd kan ik nog melden dat alles goed me gaat. Mijn baard doet ook de groeten aan iedereen, maar heeft wel al een beetje schrik voor de schuine blikken en opmerkingen die hij zal moeten verduren wanneer we de grote boze Marcel, aka de papsel, zullen ontmoeten in de volgende halte: Hong Kong.  Doet me er aan denken dat een local in Myanmar me laatst vroeg waar ik vandaan kwam. Toen ik zei dat ik uit Belgium kwam, vroeg hij prompt of er veel Muslims wonen daar. Mijn baard en ik vonden dat wel grappig. Verder valt er nog te melden dat mijn schoenen steeds vuiler worden, dat ik her en der al souvenirs bij elkaar sprokkel en dat mijn wallen een steeds grotere oppervlakte van mijn gezicht bedekken. Dat laatste zal er niet beter op worden met 3 vluchten op 24 uur. 

Greetings from a travelin' man!

Edit: op dit moment ben ik al enkele dagen aan het bekomen in Hongkong. (Slapen op de luchthaven is vermoeiend!) Kleine cultuurschok toch wel hier in de big city. Al ben ik wel enorm goed opgevangen door Carmen een collega van onze pa. We zijn gaan eten en ze heeft me leuke delen van de stad laten zien. Heel gezellig en ook fijn om sinds lang nog eens een avond in het Nederlands te keuvelen. Ondanks de cultuurschok is het voordeel aan HK wel dat ik plots terug ben in de moderne beschaving. Dat wil zeggen aanwezigheid van grote supermarkten, chocolade en snel internet. Van dat laatste maak gebruik om een hele lading fotos te delen. Met dank aan Christine, Conny en Terri voor enkele shots.

Treinen in Myanmar

De prachtige tempels in Bagan

Myanmar is enorm religeus. Pagodas, tempels en monikken in alle soorten en gewichten.

Mensen, slangen en volle bussen in Myanmar

Ward en vrienden in Myanmar

Een paar mooie landschapjes

Random sfeerbeelden