The Waiting Game

Af en toe is het zoeken naar een rustig moment waarop je kan zitten, denken en een blog schrijven. Wanneer je ze nodig hebt geraak je er niet toe. Soms dienen die momenten zich ook aan zonder dat je het wil. Dit is zo'n moment. Vroeg opgestaan om een bus te pakken tussen Phnom Penh en Sihanoukville. Helaas was die bus al vol ook al had ik 2 dagen op voorhand geboekt. Het is Chinees nieuwjaar en dus hebben veel mensen vakantie en is het nog net iets drukker overal. Wachten dus. Maar dat is in Asia geen probleem. Op heel veel plaatsen is er WIFI. Vaak een enorme trage verbinding, maar toch een verbinding. Zelfs de kleinste eettent geeft de mogelijkheid. Daar kunnen ze in Belgie nog iets van leren. Ook een lekker noodlesoepje mogen ze daar van mij vaker serveren. Ideaal moment en omstandigheden dus om even een reisupdate te bloggen. Let's play the waiting game.
Malasia ligt ondertussen al een dikke week achter ons. Na een korte nacht zijn Martijn en ik geland in Siem Reap, Cambodia. Een heel mooi stadje en ook een beetje een opluchting in vergelijking met Kuala Lumpur want ze hebben hier wel voetpaden waar je als voetganger rustig op kan voetgangen. In KL hebben ze dat ook wel, maar die doorgang is gewoon versperd door tientallen brommers. Een ander groot pluspunt aan Siem Reap (en Cambodia in het algemeen): brood! Een lekkere Franse baguette smaakt echt goed na een dieet van rijst en noodles. Het meest indrukwekkende zijn de tempels zoals Angkor Wat en omgeving. Echt mooi en een aanrader voor iedereen die ooit deze kant op komt. We hebben dat met de fiets gedaan. Heel fijn om alles op het gemak te bekijken, al dacht mijn achterwerk daar na 2 dagen wel anders over. Na enkele dagen in Siem Reap hebben we een minibus naar Phnom Penh genomen. De hoofdstad van Cambodia. Het werd een helse rit. In theorie 5 uur, maar in praktijk eerder 8 uur. Dicht op elkaar zonder beenruimte en de weinig hoofdruimte die er was bleek niet voldoende om te vermijden dat ik een paar keren stevig tegen het plafond geknikkerd te worden. Dat kwam voornamelijk door de enorm hobbelige wegen. Martijn had er nog het meeste last van en was dan ook zo vriendelijk om de chauffeur te waarschuwen wanneer hij best even aan de kant stoppen als hij wilde dat zijn busje proper zou blijven ... Heel content toen we eenmaal aangekomen zagen dat we een propere en gezellige hostel hadden geboekt.
Martijn vloog niet veel later naar Japan en ik heb het in Phnom Penh rustig aan gedaan. Een paar grote wandelingen gemaakt in de stad. Het is wel een fijne stad, maar ik vond Siem Reap toch net iets gezelliger. Het is hier vooral drukker. Verder heb  ik de obligate dingen gedaan zoals de Killing Fields en de folterkamers. Allemaal relatief recent en zeer goed gedocumenteerd. Heftig, maar interessant.
Nu ga ik naar het zuiden. Weg van de drukke stad, op naar de rustige stranden. Daar zal ik de komende dagen vertoeven. Over een weekje heb ik terug met Martijn afgesproken in Vietnam.