Parklife

Bij voorbaat excuses voor de schrijffouten. Ik heb gisteren samen met een groep Duitse sympathiekelingen een stapje in de wereld gezet. Chinese clubs zijn crazy. Druk, luid en decadent. De Duitse dudes waren niet min en de Chinezen nog minder. Needless to say dat het een goede avond was. Het was ook de laatste avond in China. De trip doorheen het land zit er al op voor mij. Het is veel te snel gegaan en veel te kort geweest, zoals gewoonlijk. Ik zal nog eens terug moeten komen, want ik heb uiteindelijk maar een klein deel gezien. Kan natuurlijk niet anders, het is werkelijk een joekel van een land. De wetenschapper in mij zegt dat het daardoor ook moeilijk is om te veralgemenen. Er zijn ook echt wel veel Chinezen wat er voor zorgt dat ze bestaan in vele soorten en maten. Maar toch is mijn - ik kan het niet laten - algemene indruk vrij positief. De Chinezen hebben me aangenaam verrast wat betreft vriendelijkheid en gastvrijheid. Eens je je als buitenlander over de vreemde en soms onaangename gewoontes kan zetten, ontmoet je gemakkelijk de lieve mensen die veel interesse hebben voor een Westerling. Althans zo heb ik het ervaren in het Zuid-Westen. In het Noorden en Noord-Oosten van het land ben ik niet geweest en ik kan me inbeelden dat in grotere steden zoals Shanghai en Beijing niet meer echt opgekeken wordt van een Westerling meer of minder. 

Hier in Chengdu, de hoofdstad van de Sichuan provincie die bekend staat om het pikante eten en panda's, is dat soms nog wel het geval. Het is een leuke stad met niet enkel een barstreet en party-kwartier, maar ook een groot standbeeld van Mao en met levendige volkswijkjes waar je lokale vis, vlees en groentenmarktjes en erg goede eetkraampjes kan vinden. Goed om urenlang in rond te slenteren.

Er is ook een heel leuk park. People's Park genaamd. Een fantastische plek in het midden van de drukke stad. Veel groen en een meertje met veel bankjes rond. Heel aangenaam doch niet meteen de plek waar je heen wil gaan om tot rust te komen. De naam zegt het zelf: er zijn veel peoples in dat park. Het is een drukte en nog maar eens een prachtig voorbeeld van de open samenleving in Azië. Er wordt gedanst in groep op de tonen van traditionele live muziek. Er wordt kriskras door elkaar luid en vals karaoke gezongen. Er worden liters thee gedronken langs de waterkant. Zelfs de vele 1 tegen 1 partijtjes kaarten en Chinese schaak worden - als ware het een voetbalmatch - bekeken door tientallen juichende en kritische omstaanders.

Ik ben blij dat ik naar Richard geluisterd heb. Deze nieuwe Chinese vriend had ik ontmoet in het kleine dorpje Shaxi. Heel rustiek en voorlopig nog authentiek. De bouwwoede van de Chinese overheid zal ook daar snel vers beton neerpoten en veel sfeer wegnemen, voor zover dat nog niet het geval is.

In ieder geval vond Richard dat ik toch wel heel ambitieuze reisplannen had in China en hij raadde me aan om enkele stops over te slaan en meer tijd te nemen. "Anders ga je toch maar alleen naar de hotspots en dan zie je de stad niet echt." Groot gelijk had ie. Ik heb dus wat geschrapt in mijn planning (nog een reden om eens terug te komen) en dat heeft al veel moois opgeleverd. Hier in Chengdu en eerder ook op de trektocht doorheen Tiger Leaping Gorge. Dat laatste is een pittige wandeling doorheen het idylische berglandschap in het Noorden van de Yunnan provincie. Zeer de moeite, en dus ben ik zeer content dat ik daar wat meer tijd voor genomen heb dan initieel gedacht. Enkele actieve dagen in de bergen gehad in het gezelschap van het übersympathieke Kiwi-koppel Kelly en Fraser. 

Reizen is een aaneenschakeling van vaak vreemde, soms onwaarschijnlijke, af en toe onbenullige, maar meestal leuke en interessante gebeurtenissen en ontmoetingen. Ik zou met andere woorden nog wel even verder kunnen gaan over al het moois dat mijn pad gekruist heeft. Daar heb ik echter niet veel zin in. Ik kan nog wel melden dat ik in Chengdu naar de big Buddha geweest ben. Een must see blijkbaar.

Ik vond het niet zo de moeite en was niet echt onder de indruk. In Azië zijn ze er nogal goed in om van iets de grootste te hebben. Behalve in hun broek! Haha! Nee foei, Ward dat mag je zo niet zeggen. Maar toch, stereotiepe voorstellingen zijn niet voor niks stereotiep. Bovendien kan ik het weten want ik ben gisteren naar de sauna geweest om nog eens goed te relaxen. In China worden mannen en vrouwen gescheiden en wordt het adamspak bovengehaald. Zoals het een echte mannenaangelegenheid betaamt werden er in den bloten enkel belangrijke topics besproken: economie, vrouwen en voetbal. Ik moet zeggen dat het echt aangenaam is dat onze Belgische voetballers het zo goed doen. Anders kennen ze enkel Hercule Poirot en dan ben ik snel uitgepraat. Maar goed, terug naar de orde van dag. Feit is dus, vraag maar aan Martijn of Heleen, dat ze in Azië altijd de grootste weetikveelwat van de wereld hebben omdat ze er zoveel adjectieven voor zetten tot het altijd ongeveer klopt. Een voorbeeld is op zijn plaats. In Kuala Lumpur ben ik naar het  World's Largest Free-flight Walk-in Aviary geweest. Een vogelpark dus en wellicht als je één woordje verandert is World's Largest wellicht niet meer van toepassing. Zo ben ik zelf ook de meest succesvolle gitarist van boven de 1m90 met 2 masterdiploma's in de Eindestraat. Dat het allemaal toch relatief is, wil ik zeggen. En zo heb ik ondertussen ook al een 5tal keer de zogenaamde grootste Buddha in de wereld gezien (ik weet nog steeds niet welke nu echt de grootste is) en ik vermoed dat ik om die reden een beetje uitgebuddhad en uitgetempeld ben. Ik heb mezelf plechtig beloofd dat het de allerlaatste religieuze invullingen van de reis geweest zijn. Vanaf nu enkel nog de Sint-Hilarius kerk te Mullem. Om het goed te maken met mezelf ben ik dan nog panda's gaan bezoeken:

Het was niet altijd even gemakkelijk reizen in China. Taal en cultuurbarrières. Bovendien zal ik nooit wennen aan het ongelofelijk onhoffelijke rijgedrag van de gemiddelde Chinees. Ook het feit dat het land er op sommige plaatsen bij ligt als een bouwwerf komt niet altijd even aangenaam over. Toch moet ik zeggen dat het plezant was in China. Zowel een mooi als een lelijk land met zowel mooie als lelijke mensen, maar steeds interessant. Als economist ook een plaats waar je geweest moet zijn vind ik. Allez, nu nog effie naar Thailand. Naar the sun of the beach. Aldaar zal ik er nog een postje proberen uit te persen. Voor de echte fans!

Ajuus!

Ps: voorlopig geen foto's vanwege technishe problemen. Hopelijk kan ik ze later nog wel eens toevoegen. Ondertussen kan je nog steeds terecht op http://instagram.com/wrdvdv voor enkele sfeerbeelden.

Pss: vergeet de vorige ps, zoals u ziet is dat ondertussen geen euvel meer.itgg