Kill Your Darlings

Hallo,

Allereerst mijn excuses voor de nogal expliciete woordkeuze van mijn reisgezel in de vorige blogpost. Een 16+ teken was misschien niet overbodig geweest. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer en we hebben toch eens kunnen lachen.

Bij de laatste post zaten we nog in Hoi An. Van daar is het snel gegaan. Dat moest ook want we wilden nog een aantal plekken bezoeken in het Noorden van Vietnam vooraleer ons visum zou vervallen. We maakten een korte tussenstop in Hué. Daar zijn we letterlijk maar een paar uur kunnen blijven hangen omdat onze trein richting Ninh Binh nog die avond vertrok. Ik kan dus niet veel vertellen over Hué behalve dat Martijn zeer goed in de smaak viel bij de ober van het restaurantje waar we zijn gaan lunchen. De jongeman was wel zeer vriendelijk. Bijna ongepast eigenlijk en eerlijk gezegd voelden we ons beiden enorm ongemakkelijk als lustobject. Wel lekkere springrolls gegeten.

Een lange treinrit bracht ons uiteindelijk in Ninh Binh. De eerste stop in het Noorden. Het was er een pak kouder en regenachtig. Het was alweer 2 maanden geleden dat ik echte koude had gevoeld... Brrr. De stad Ninh Binh vond ik vreselijk. Het is er niet al te proper en oogt zeer industrieel. Veel en grote vrachtwagens op de weg dus die - zoals wel vaker in Vietnam - zichzelf een weg door het verkeer heen claxoneren. Luid man! Niet normaal. Joke Schauvliege zou er niet mee kunnen lachen. Eens uit de stad gescooterd is het dan weer hemels. De eindeloze rijstvelden die door je gedachten flitsen wanneer je aan Azië denkt, de voller dan vol gestapelde fietsen en de mensen op het land met de typische strooien hoed. Schoon zalle. Overal in het landschap zijn er ook kleine bergjes en rotsen. We hebben daar dus wat bergjes of de typische rotsformaties beklommen en we hebben ook bootje gevaren door grotten. De roeisters op die bootjes roeien trouwens met hun voeten. Uiterst onelegant en inefficiënt, maar ze hebben de handen wel vrij natuurlijk...

Van Ninh Binh hebben we een te duur minibusje betaald met een zeer slechte service (we werden ergens aan de rand van een soortement van snelweg aan de rand van Hanoi afgezet in plaats van aan het busstation zoals voorzien) om dan (na lang zoeken en een taxi te betalen) de nachtbus naar Sapa te nemen. Sapa licht ongeveer op 1600  meter hoogte. En wij dachten dat het in Ninh Binh al koud was, maar dat was dus nog voor dat we wolkjes aan het blazen waren op de kamer in Sapa. Wolken genoeg in Sapa trouwens. Het kan er plots enorm mistig worden. Foggy come, foggy go zo zeggen ze hier. De mist trekt even snel weer weg als ze gekomen is. Als de zon dan een beetje haar best doet is de temperatuur zelfs aangenaam. In de bergen rond de stad zijn er verschillende kleine dorpjes waar etnische minderheden leven in zeer basic omstandigheden. We hebben doodsbedreigingen gekregen van enkele van de vrouwen die het niet eens waren met onze beslissing om met Susu, een oudere vrouw van een bergstam, de dorpjes te gaan bezoeken en niet met hun. Ze zweerden dat hun mannen ons zouden vermoorden als we in hun dorp een voet binnen zouden zetten. Dat is gelukkig niet gebeurd en we hebben op een boeiende trektocht met Susu en 2 andere lokale dames enkele van die bergdorpjes bezocht en hebben bij één van de dames in huis (of eerder in een houten barakje) lekker te eten gekregen.

Verder hebben we nog wat lokale delicatessen geproefd zoals de rijstwijn (niet zo lekker) en de honing (enorm lekker, zeker in gemberthee hmmm) en wat gevoetbald met de kinderen van de hoteleigenaars. Eén van de kinderen was wel bijna onder een auto gelopen maar Martijn en ik pleiten onschuldig want we hadden de mama persoonlijk gemeld dat ze haar kinders nu zelf in de gaten moest houden omdat we gingen vertrekken en ze had haar OK gegeven. Het jochie is er met de schrik vanaf gekomen en wij ook gelukkkig.

Op naar Hanoi. Om 5u30 in de ochtend aankomen is echt wel veel te vroeg, maar het was wel mooi om de stad te zien ontwaken. Er wordt veel gesport op de pleinen en rond het meer (badminton, snelwandelen, stretchachtige dingen, ...) voor er aan dag begonnen wordt. Martijn vertrok die avond nog voor een aantal dagen naar Japan vooraleer hij weer naar de Belgische heimat vertrekt en daar zijn bodemloze flauwe moppenput zal ledigen. Bij deze wil ik hem nog eens bedanken voor de vele grappige momenten, zijn aanleg voor de niet-platgetreden paden te bewandelen, en zijn snor. Die laatste bleek meermaals een perfecte conversatiestarter, en bovendien ziet het er ook gewoon grappig uit. En swag natuurlijk.

Vietnam zit er alweer op. Volgende halte: Laos. Ik ben daar eigenlijk al ondertussen. Het ziet er hier mooi uit, maar meer daarover in de volgende post.

U wees gegroet!