De Reizende Ster: Hello Friend

Hier ben ik weer met een update van de reis. Voor degenen die enkel de korte inhoud willen kennen: het gaat goed, Cambodia ligt alweer achter ons en de komende weken gaan we in Vietnam van het zuiden naar het noorden reizen. Tot de volgende!
Voor degenen die graag meer willen weten: lees rustig verder, ik kan lang niet alles neerschrijven maar het is toch al weer even geleden dus zal het is een stevige post!

De laatste week in Cambodia ben ik naar Sinahoukville gegaan. Dat is aan de zuidkust van Cambodia. Het is de badplaats voor de locals, maar ook voor de backpackers is het een plaats om te rusten aan het strand overdag en te feesten in de avond. Weing cultureel. Het was enorm druk vanwege het Tet-feest (Chinees nieuwjaar) en daarom had ik op voorhand een kamer geboekt. Helaas pindakaas de boeking bleek dubbel dus had ik toch geen kamer. Met grote rugzak en gitaar achter op de motorbike op zoek naar een alternatief. Na 3 uur rondrijden en een 20tal hostels later stond ik op het punt op te geven, mijn hangmat ergens op te hangen en de nacht buiten door te brengen. Omdat ik van mijn koffer af wilde zijn besloot ik die af te geven in een chique hotel. Net toen ik daar binnenstapte bleek er iemand zijn reservatie voor die avond te hebben afgezegd. I'll take that room! 65 dollar voor een nacht en met voorsprong het duurste verblijf tot nu toe, maar toch een bed en een zwembad. Er zijn dus duidelijk grenzen aan mijn avontuurlijke ingestelheid.

Uitgerust en wel ben ik naar het iets primitiever voorziene eiland Koh Rong gegaan. Op een dik uur met de boot van Sihanoukville is het een klein paradijsje. De luxe zat hier in andere zaken: wit strand, helder blauw water en stralende zon. Zwemmen, met de frisbee gooien en gitaar spelen in de hangmat. Life is okay. Ook weer een natuurfenomeen kunnen waarnemen en van mijn lijstje kunnen schrappen want na het bezichtigingen van kolonies van vuurvliegjes in Maleisië heb ik nu 's nachts kunnen zwemmen in lichtgevend plankton. Als je ooit de kans krijgt om dat te doen - go for it. Een magische ervaring. Het heeft me wel een diepe snee in mijn voet opgeleverd, maar de volgende dag heb ik daardoor wel twee dokteressen ontmoet die me netjes hebben verzorgd. Nog een reden om in het donker te gaan zwemmen dus.

Een weekje later werd het tijd om de reis voort te zetten richting Vietnam. Ook hier het nodige wachten en vertragingen. Voornamelijk omdat de nachtbus naar Ho Chi Minh City - of Saigon voor de kenners - vol zat. Daardoor zat ik een nachtje vast in het kleine grensstadje Ha Tien. Hoewel ik er initieel niet goed gezind van werd ging dat gevoel al gauw over na mijn eerste ontmoeting met een groepje Vientamese vrienden die relatief goed Engels konden spreken. Zij hebben vele uren met mezelf en 2 Australiërs, die ook niet mee mochten op de bus, gespendeerd. Ze hebben ook veel tips gegeven over wat het bezoeken waard is in Vietnam en ons getrakteerd op heerlijk seafood van op de lokale markt. Nog beter is dat ze afkomstig zijn van Hanoi en ik dus een rondleiding heb kunnen versieren wanneer ik daar ben over een 10tal dagen. Iets om naar uit te kijken!

Op 7 februari had ik terug afgesproken met met Martijn in HCMC. Vervolgens een paar dagen in deze zeer mooie maar zeer drukke stad (er rijden hier honderdduizenden brommers door de straten) rondgehangen. Weer wat bijgeleerd over de Vietnamoorlog met weer zeer grafische en hefige documentatie en ook weer wat bijgeleerd over de ontelbare mogelijkheden die er zijn in om jezelf via een glijbaan in het water te katapulteren in het waterpark. Het was er enorm druk want het was de laatste zondag van Tet, maar geen probleem want er was een aparte verdieping voor buitenlanders om te douchen Enzo. Leve privileges. Daarna doorgereisd naar het kuststadje Mui Né. Niet het mooiste strand (maar mss ben ik ondertussen al wat verzadigd) maar wel lekker rustige streek en ideaal om zelf een dagje met de brommer door het apocalyptische en zanderige landschap te cruisen. Op één van mijn ritjes in de avond wilde een kerel mij nog wat aansmeren. Jawel ik was op dat moment aan het rondsjezen. Terwijl die gast langs me kwam rijden hadden we een korte conversatie:

Vietnamese dude in gebrekkig Engels: Hello friend
Ik: Huh?
Dude: Hi my friend!
Ik: Ah. Hello!
Dude: Marijuana?
Ik: What?
Dude: Marijuana?
Ik: Ah. Euh... No thanks.
Dude: Marijuana?
Ik: No, really. Thank you.
Dude: Boom boom?
Ik: Huh? What?
Dude: Boom boom?
Ik: Ah. No thank you.
En de dude sjeezde verder op zijn scootertje.

Genoeg gezeverd.
Tijd om van de het mooie uitzicht te genieten onderweg naar Da Lat. Dat ligt iets meer landinwaarts in centraal Vietnam. Het zal er kouder zijn, maar wel mooi naar het schijnt. Wellicht meer hierover in een volgende episode van de reizende ster.

Xin Ciao!

Ahja de foto's zijn met slimme telefoon gemaakt. De volgende lading zal, met dank aan Martijn, artistiek meer verantwoord zijn. Beloofd!