The Waiting Game

Af en toe is het zoeken naar een rustig moment waarop je kan zitten, denken en een blog schrijven. Wanneer je ze nodig hebt geraak je er niet toe. Soms dienen die momenten zich ook aan zonder dat je het wil. Dit is zo'n moment. Vroeg opgestaan om een bus te pakken tussen Phnom Penh en Sihanoukville. Helaas was die bus al vol ook al had ik 2 dagen op voorhand geboekt. Het is Chinees nieuwjaar en dus hebben veel mensen vakantie en is het nog net iets drukker overal. Wachten dus. Maar dat is in Asia geen probleem. Op heel veel plaatsen is er WIFI. Vaak een enorme trage verbinding, maar toch een verbinding. Zelfs de kleinste eettent geeft de mogelijkheid. Daar kunnen ze in Belgie nog iets van leren. Ook een lekker noodlesoepje mogen ze daar van mij vaker serveren. Ideaal moment en omstandigheden dus om even een reisupdate te bloggen. Let's play the waiting game.
Malasia ligt ondertussen al een dikke week achter ons. Na een korte nacht zijn Martijn en ik geland in Siem Reap, Cambodia. Een heel mooi stadje en ook een beetje een opluchting in vergelijking met Kuala Lumpur want ze hebben hier wel voetpaden waar je als voetganger rustig op kan voetgangen. In KL hebben ze dat ook wel, maar die doorgang is gewoon versperd door tientallen brommers. Een ander groot pluspunt aan Siem Reap (en Cambodia in het algemeen): brood! Een lekkere Franse baguette smaakt echt goed na een dieet van rijst en noodles. Het meest indrukwekkende zijn de tempels zoals Angkor Wat en omgeving. Echt mooi en een aanrader voor iedereen die ooit deze kant op komt. We hebben dat met de fiets gedaan. Heel fijn om alles op het gemak te bekijken, al dacht mijn achterwerk daar na 2 dagen wel anders over. Na enkele dagen in Siem Reap hebben we een minibus naar Phnom Penh genomen. De hoofdstad van Cambodia. Het werd een helse rit. In theorie 5 uur, maar in praktijk eerder 8 uur. Dicht op elkaar zonder beenruimte en de weinig hoofdruimte die er was bleek niet voldoende om te vermijden dat ik een paar keren stevig tegen het plafond geknikkerd te worden. Dat kwam voornamelijk door de enorm hobbelige wegen. Martijn had er nog het meeste last van en was dan ook zo vriendelijk om de chauffeur te waarschuwen wanneer hij best even aan de kant stoppen als hij wilde dat zijn busje proper zou blijven ... Heel content toen we eenmaal aangekomen zagen dat we een propere en gezellige hostel hadden geboekt.
Martijn vloog niet veel later naar Japan en ik heb het in Phnom Penh rustig aan gedaan. Een paar grote wandelingen gemaakt in de stad. Het is wel een fijne stad, maar ik vond Siem Reap toch net iets gezelliger. Het is hier vooral drukker. Verder heb  ik de obligate dingen gedaan zoals de Killing Fields en de folterkamers. Allemaal relatief recent en zeer goed gedocumenteerd. Heftig, maar interessant.
Nu ga ik naar het zuiden. Weg van de drukke stad, op naar de rustige stranden. Daar zal ik de komende dagen vertoeven. Over een weekje heb ik terug met Martijn afgesproken in Vietnam.

Part I - Picture Time

Ondertussen heb ik gemerkt dat ik elke blogpost begin met ondertussen. Een traditie die ik bij deze lustig verder zal zetten.

Deel 1 van de reis zit er bijna op. Het gaat snel. Volgende halte is Cambodja. Tijd dus om Maleisië te verlaten, maar niet vooraleer een paar algemene sfeerbeelden mee te geven. Foto's dus van een aantal dingen die ik/we gedaan/gezien hebben; en dat van de hand van reisgezel en beeldenkunstenaar M. Ravesloot.

Ps. Martijn en ik posten beiden ook af en toe een foto op Instagram. Volg ons gerust op volgende accounts: MARTIJNRAVESLOOT en WRDVDV.

Edit (met dank aan Taarten Mytgat) - Mensen zonder instagram kunnen trouwens ook via de browser volgen: http://instagram.com/wrdvdv#en http://instagram.com/martijnravesloot#

Bring The Waves

Ondertussen zit ik bijna 3 weken in Maleisië. Het merendeel van mijn dagen slijt ik in Kuala Lumpur. Het is een vrij grote stad en dus is er veel te doen, maar het is vooral een goed vertrekpunt om de rest van Maleisië te ontdekken. De verbinding per bus naar het stadje Melaka in het zuiden of naar het eiland Penang in het Noordwesten is vlot en vrij goedkoop. Op beide plaatsen wordt je ondergedompeld in een smeltkroes van culturen en hangt nog een beetje de koloniale zeevaartsfeer van weleer.

De fijnste trip tot nu toe was die van het afgelopen weekend. Een 3-daagse surftrip naar Cherating, het Maleisische surfparadijs. Zeker in het moessonseizoen zijn de golven in de baai er ideaal. Omar, een Maleisische vriend van Martijn had ons uitgenodigd om met een groep surfers mee te gaan. Daar moesten we uiteraard geen twee keer over nadenken.

Vanuit KL was het een 4 uur durende roadtrip om er te geraken. Keihard meezingen met de goede (en slechte) nummers. Eten scoren in een wegrestaurant. Maffen in de auto. I love roadtrips. Toen we eenmaal aangekomen waren moest alles wijken voor dat ene doel: ride the wave. Dus zo snel mogelijk inchecken, zwembroek aan, surfplank huren en de zee in. Het echte werk moet dan eigenlijk nog beginnen. Peddelen peddelen peddelen door de branding en dan wachten wachten wachten op een goede golf. En dat opnieuw opnieuw en opnieuw.  Vermoeiend! En die surfers menen het wel. Ze staan voor dag en dauw op om een Nasi Lemak te eten en liggen bij zonsopgang al in het water om vervolgens uren in het water ploeteren, moessonregen of niet. Martijn en ik deden lustig mee.
Dat is wat ze noemen: discipline, dedication en friendship (maar ... safety first!).

Een geslaagde trip ondanks de opengeschaafde knieën, mosquito attacks en uit-de-kom-gepeddelde ellebogen.

Roadtrip met Edwin en zijn surfplank

Surf's up

Peddelen

Bezoekje aan de lokale surfplankbouwer 

En hij zag dat het goed was

First Impressions of a Happy New Year

Ondertussen ben ik een aantal dagen in Azië. Eerste halte is een bezoek aan Martijn en Heleen, Belgische vrienden die in Kuala Lumpur in Maleisië wonen. Dat is de hoofdstad van het land en het is die naam ook waardig. Ik heb nog lang niet alles gezien, maar de eerste indrukken zijn (whats in a name) indrukwekkend. Veel mensen in alle maten, soorten en kleuren, veel taxi's, gebouwen om ter hoogst en bouwwerven bij de vleet. 

Ik heb mijn reis helemaal niet goed gepland (aanschouw meteen mijn eerste bekentenis van 2014) en ben dus enorm content dat ik de eerste dagen kan rondhangen met Martijn, Heleen en Annelies, de zus van Heleen, die de stad al kennen en dus lekker eten kunnen aanraden,  de leuke plekjes kunnen tonen en goed gezelschap bieden. Ze zijn ook zo vriendelijk geweest om mij te betrekken bij hun plannen om het nieuwe jaar in te zetten. Heleen vertrok helaas al terug naar België voor 2014 werkelijk ingezet werd, maar haar afwezigheid werd ruimschoots goedgemaakt door het gezelschap van een drietal Nederlands/Belgische vrienden en vriendinnen van eerstegenoemden die ook in KL waren. Dat werd dus lekker en redelijk Europees tafelen in een net restaurant met op de achtergrond een te luid zingende dame en te klef spelende pianist die de meest inspiratieloze covers speelden. Gelukkig namen ze vaak pauze en werd het desalniettemin een goede avond met fancy eten en lekkere wijn in leuk gezelschap.

Voor de eigenlijke inzetting van 2014 zijn we naar het Kuala Lumpur City Centre Park gegaan bij de petronas torens. Deze torens zijn het uithangbord van de KL skyline. Op de foto zie je 3 torens, maar vergis je niet: die middelste dat ben ik gewoon. Er zijn er dus 2 en op één van de torens stond de klok waarmee afgeteld werd naar de jaarwende en het bijhorende vuurwerk. In de lijn van de verwachtingen was ook dat indrukwekkend.

Hoewel ik al snel begrepen had dat er in KL veel mensen rondlopen bleek er tijdens oud op nieuw toch nog wat extra volk bij te kunnen. De massa mensen in de straten hield zich voornamelijk bezig met lawaai maken. Alle middelen waren goed om dat lawaai te produceren - fluitjes, handen, stembanden - maar het meest populaire voorwerp was toch de vuvuzela. Je kent ze wellicht beter als de dingen die voetbalcommentatoren knettergek maakten tijdens het verslaan van een wedstrijd in de wereldbeker in Zuid-Afrika 4 jaar geleden. Wat daarvan overbleef hebben ze blijkbaar naar Azië gestuurd. Daarnaast had iedereen wel een of meerdere flikkerende lampjes vast en toen de spectaculaire vuurwerkshow van start ging werden smartphones en tablets (er wordt hier precies geen onderscheid gemaakt tussen de twee) gezwind de lucht ingestoken. Ik deed uiteraard lustig mee.

Alles lijkt wat overdreven want er is echt veel volk, echt veel lawaai en tijdens de finale van het vuurwerk werden er misschien net iets te veel euro's in de lucht opgeknald. Toch was het echt fantastisch om te zien. Ondanks de drukte was iedereen namelijk heel vriendelijk en de sfeer was zeer gemoedelijk. Bovendien was het lekker warm en kon ik voor de eerste keer nieuwjaarswensen uitdelen zonder dat sjaal en muts in de weg zaten. 

De sfeer werd een heel klein beetje minder gemoedelijk toen iedereen tegelijk de metro wilde nemen , aan de bus ging hangen of de teksi terug wilde nemen om toch maar uit KLCC te geraken, De 50 Maleisische Ringit (11 euro ongeveer en ruim het dubbele bedrag van het gangebare tarief voor een kwartier durende rit) deed uiteindelijk toch een chauffeur overstag gaan zodat die ons recht voor de deur wilde droppen. 

Nieuwjaar in een warme wereldstad vieren: een aanrader.

Lekker eten

Torens

Vuurwerk in KLCC Park

Iedereen wil naar de metro

De bus vertrekt terwijl mensen aan de bus hangen