Het einde is nabij. Van zowel de reis als deze verhaaltjes. 8 landen, meer dan 150 dagen, duizenden kilometers, vele kilo's rijst, talloze ontmoetingen, een handvol slapeloze nachten, 15 blogposts en 7 centimeter baard later zal de reizende ster niet langer schitteren aan het Oosterse firmament. Weldra blijft nog slechts een zwart gat in het Belgische luchtruim over. Reden genoeg voor de redactie van uw favoriete blogspot om te achterhalen hoe dat reizend sterretje nu eigenlijk terugkijkt op zijn avontuur. Wij waren toch in de buurt, trokken de luiwammes uit zijn hangmat en stelden hem bloot aan een spervuur van oppervlakkige vragen. Speciaal voor onze lezers gingen we geen enkel cliché uit de weg. Hier leest u, in première én alvorens het weer in levende lijve kan, welke fantastisch flauwe en niets-betekenende antwoorden de reizende ster kwijt wilde.
Intervieward: We zijn een dikke 5 maanden, we zullen zeggen een klein half jaar (dat bekt toch lekkerder) later. Laten we beginnen bij het einde. Hoe gaat het met je?
Dereizendester: Ik ben al enkele dagen een sluimerende ziektekiem in mijn lichaam aan het negeren maar verder everything good in the hood like it should! Volop aan het genieten van de laatste dagen zon, zee en strand. Het is mooi geweest.
I: Het is mooi geweest zeg je. Kan je er een topmoment uitkiezen?
DRS: (rolt met de ogen) Wel Ward, dergelijke cliché-vraag kan ik enkel beantwoorden met een cliché-antwoord. Je mag kiezen ofwel was het één lang topmoment ofwel was elk moment anders en uniek.
I: Oké oké ik snap het al. Ik zal dan maar niet vragen of er ook minder goede momenten wa...
DRS: (onderbreekt) ... Jawel! Dat vind ik een goede vraag. Uiteraard zijn die er geweest. Maar laat ik lekker oppervlakkig blijven en het bij enkele praktische momenten houden. Zo is het bijvoorbeeld nooit leuk om in de late avond ergens aan de kant van de snelweg gedropt te worden in Hanoi. Ook de nachtelijke treinrit in China waar ik 13 uur aan een stuk moest rechtstaan was minder. Er zijn zo nog wel wat dingen zoals doodsangsten uit busritten enzo maar al bij al viel het nog wel mee. En what doesn't kill you makes you stronger, zo zeg ik altijd (knipoogt in de camera die er niet is en acht zichzelf duidelijk heel clever bij het gebruik van deze quote, red.)
I: Doe maar normaal dat is al gek genoeg. Kijk je er naar uit om terug te gaan naar huis?
DRS: Wel, gemengde gevoelens natuurlijk. Er is nog zoveel moois te zien en te doen. Maar ik neem aan dat ik wel snel terug mijn draai zal vinden in ons Belgenlandje. En ja, familie en vrienden natuurlijk hé. Ik heb ze wel gemist hoor.
I: Oh hoe lief. Geen dingen waar je minder hard naar uit kijkt?
DRS: Wel ik heb een aantal nonkels die ik ervan verdenk in de ketel met flauwe-moppen-toverdrank te zijn gevallen toen ze klein waren. Ik verwacht me dus aan herhaaldelijke slechte grapjes over mijn gezichtsbegroeing genre 'Talibaard' of 'Hoe was het in Syrië?'. U snapt het wel. Ik hou mijn hart en mijn baard al vast.
I: Zeer begrijpelijk. Ik heb ook van die nonkels. Heb je nog een laatste boodschap voor onze bloglezers?
DRS: Ik kan het enkel aanraden om ook eens een stapje in de wereld te zetten. Oh ja, bovendien is de nieuwe plaat van JFJ een perfecte soundtrack om dat te doen. Zeker kopen of op zijn minst beluisteren hierzo:
I: Inderdaad, fantastische plaat. Bedankt voor deze prachtig subtiele vorm van sluikreclame! En wat rest er nog voor de laatste dagen?
DRS: Professioneel de tamme kloot uithangen!
I: Sounds good. Geniet ervan!
