Boshoer allemaal!
Dit is niet de reizende ster. Dit is zijn addendum. De reizende planeet zo u wil. De naam is Martijn Ravesloot, en vandaag bied ik een outsiders-perspective over de baardige bard, de stoffige stapper, de tropische tripper, de tamme tourist, de lamme lifter, de wafte wandelaar, of de geurende gitarist ons alle bekend als Ward VdV.
Setting The Scene
Het begon allemaal net na de vorige blogpost (wat een uitzonderlijk toeval). Het was een warme dag, en er was zand. Veel zand. Zand in de haren, in de sokken, onder de nagels en in de plooien van de balza- enfin… Overal zand. Dit was natuurlijk geen toeval maar veleer een gevolg van het feit dat we besloten hadden een dagje naar de duinen te trekken. Nu, waar in België duinen het woord is voor bergjes zand met wat grassig haar op, zijn de duinen van Mui Ne eerder te vergelijken met een serieus stuk uit de kluiten gewassen woestijn. We hebben ons goed vermaakt met een slee voor op zand, die niet echt werkte, maar mij wel een blauw oog heeft gegeven, door met een windstoot in mijn bakkes te vliegen. Niet de eerste en niet de laatste keer dat een grote hoeveelheid warme wind me uit mijn element heeft gehaald, tijdens deze reis met Ward Van de Velde. Maar ondanks de slappe slee, waren we zeer onder de indruk. Het uitzicht, het gevoel van het fijnste zand in je onderbroek. Fantastisch! Ward keek, zag en had zeer aan zijn kuiten van het beklimmen van de duinen.
Dan naar Da Lat!
Da Lat is een stevig dorpje (vergelijkbaar met Lommel in size maar helaas niet in hoeveelheid frituren), dat in de bergen ligt. Het klimaat is er iets koeler, maar de uitzichten naar het schijnt fantasticomaginifico. Maar aangezien Mui Ne zo mooi was, lag Da Lat redelijk hoog. Hahaha. De eerste dag hebben we gebrommerd en een waterval bezocht. De naam van de Waterval was Elephant Waterfall, en met de hand op het hart durf ik te stellen dat Ward hem episch vond. Ik heb hoog en diep moeten klimmen/gaan om deze foto te maken, maar het was het absoluut waard.
De volgende dag zijn we naar een berg gegaan. Na een intiem moment van Ward met een zebra geschilderd paard, zijn we beginnen wandelen. Onze kuiten schreewden van “NEE NEE, LAAT ONS HIER MAAR LIGGEN EN GA ZELF MAAR NAAR BOVEN, WIJ DOEN NIET MEE!”, maar wij waren helemaal van “OCH JONG 7 KILOMETER OMHOOG IS NIET VER, WAT IS HET PROBLEEM KUITEN? NOG TE VEEL ZAND IN DE VAGINA?” en onze kuiten waren helamaal van “DAS NIE EENS GRAPPIG WANT KUITEN ZIJN NIET ECHT MANNELIJK!” en toen waren wij weer van “ALLE HUP NAAR BOVEN MET DE GEIT, BITCHES!”
Dus wij naar de top van de berg. En het was de moeite. Ward zei dat het een van de zwaarste beklimmingen was die hij ooit had meegemaakt, en dat hij nu wel wist dat hij een mietje was, tegenover mij. Allé, ik denk dat hij dat zei want ik liep hondervijftig meter achter hem. Anders ging hij misschien niet kunnen volgen, you see.
Needless to say, dat de top van de berg het hoogtepunt van de trip was.
De volgende dag zijn we gaan Canyonen in de bergen van Da Lat. Wat is Canyonen, Martijn? How jong weet ge dat niet! Neenee, ik leg het even uit. Canyonen is basically van watervallen klimmen (check!), springen (12meter jump check!), en rapellen (checkadoodledoo). Het was een serieus avontuurlijk dagje, met koud water, een fantastische gids, goei middageten langs de rivier en een serieuze dosis adrenaline (voor op de boterhammen).
Da Lat was een succes! Op naar Nha Trang en Hoi An!
Over Nha Trang kan ik kort zijn.
Ok.
Wow, superkort! Dat bespaart ons goed veel tijd Martijn. Dju, maar nu schrijf ik dit, en dat kost weer een goei minuut om te lezen. Weg voorsprong. Nee, in alle eerlijkheid viel Nha Trang ons na alle slechte reclame reuze mee, we zijn naar een schoon tempel geweest, hebben ons een weg gebaand door alle russische straatnamen en plakaten (Nha Trang is basically een Russische stad) naar een italiaans restaurantje waar we nog eens goei pasta hebben gegeten. Lekker! Met ons buikske vol zijn we op de slaaptrein gerold, die er langs binnen uitzag als een gevangenis, maar waar we toch goed in de pit zijn gevallen en zeer uitgerust terug zijn uitgerold. Next destination: Hoi An!
Hoi An in drie woorden? Prachtig modderfokking stadje. UNESCO erfgoed, wat altijd iets wilt zeggen, met prachtige steegjes en lampionnen all over da place. Schoon strand erlangs om het af te maken, en een bergje in de buurt die volledig bestaat uit marmer. Een beetje glad maar zeer de moeite om op uit te glijden!
En daar eindigt mijn verhaal vandaag. Ward zijn baard is weer een paar centimeter langer, zijn sokken weer een paar tinten geler, zijn goesting om kilometers te maken ever so aanwezig en zijn maag knorrend, zo lees ik af aan zijn gezicht dat mij stuurs aankijkt en aanmaant om mijn schoenen aan te doen en mee iets te gaan eten. Dus dat zal ik dan maar doen zeker. De reizende ster groet u vanuit de verte, maar schijnt nog steeds zeer fel en is nog steeds zeer gassig. All is well in Vietnam en wij gaan iets bikken! We hopen van harte dat ook u het goed maakt en dat de serveerster vanavond niet een tweede Passionfruit-daquiri over mijn schoot uitwerpt, eentje is meer dan voldoende, en na gisteravond stinkt mijn broek nog steeds naar zat fruit.
En dan heb ik onder Ward en mij nog steeds maar de tweede meest stinkende broek op deze reis! Een prestatie!
Handkussen, Groeten en Yuw de boys, evenredig verdeeld over wie het toekomt!
Martijn en Bart of zoiets.
Oh ja, hieronder nog wat sfeerbeelden van de eerste dagen in Saigon.
